من از من حبسیه خوانم                                 که زندان من است این من

حصار و بند و زنجیرم                                  ز پود و تارم است و تن

-         تو زندانی تو زندان بان زندانی

-         رفاقت ها چه شد زندانی مظلوم؟

-         رفیقانه به یک سلول تنگم حبس کردی

-         بیا آزادی ات از تو برو هر جا که می خواهی

-         چه فرقی ماندن و رفتن به هر آنی تو می آیی

-         من از تو من برای تو میان ماندن و خواندن

                     به چه رفتن زچه رفتن؟

   نگاهت باز کدامین سوی جا مانده است؟

-         به آنجایی که انوارش نگاهم را بسوزاند

به آنجا که پر و بالم دهند نی بند و نی زنجیر

به آنجا که ز گرم بسته و باز پرانم سوزشی یابم

به آنجایی که...

-         به آنجایی که این چون است و آن چون است

و از دنیای ما زندان نگهبانان آزاد است

از هفت که نه هفتاد و شاید بیشتر دولت آزاد آزاد است

خوب می گویی اما ذات من از اسرت و حبس است

باز کندن را تو میدانی که از بالها میگویی و پرها

اسیر رفق آلوده تدبیری!