بعد از...

شاید دیگه آپ نکنم،شایدم واگذارش کنم!!!!!!!!

هر کی خواست راش بندازه ندا بده...

بیا ای مرگ...

بیا و دام خود بنشان ، مرا حالا شکارم کن...

همین حالا که تنهایم

شکسته بال و پرهایم

همین حالا،در این لحظه

میان بی کسی هایم...

نمیدانی مگر زیبا،خدا امروز تنها بود؟

درون بی کسی هایش،غروبی تلخ پیدا بود...؟

بیا اینبار یارم باش

دلیل گریه هایم باش

تو ای امید جاویدان،فقط اینبار خدایم باش...

                                                                                " صحرا "

بعد از یه مدت واقعا سلام ، من جدا شرمندم مشکلاتی بود که هم قابل گفتن و هم گویای واقعیت ماجرا نیست ؛ به هر حال خواستم بعد از این مدت به یک دوست و همچنین به یکی از بهترینهام یه جوابی بدم ولی دیدم درست نیست بعد از این مدت جواب های شخصی رو بذارم برای آپ پس یه شعر داغ براتون می ذارم همین امروز ساعت ۴:۳۰ صبح رسیده .  از لطفش سپاسگزارم .

تنها و خسته ، بی غمم ؛ انگار می آید شبم

در حسرت یک آشنا ، در انتظار مرحمم

در لحظه هایی که گذشت ، هر روز هر شب ، ثانیه

پیدا نشد یک دوست هم ، تا من بگویم این غمم

اینک درون این قفس ، در کوچه بی همنفس

پرواز را تکرار کن ، آرام می گیرد تبم

گیرم که تو با ما شدی ، با ما چه بی پروا شدی

از خود نمی پرسی چرا ، امسال هم بی همدمم

سلطان تنهایی های من  ، تاریکی شبهای من

خورشیدتان بیمار بود ، اینجا خدا بود و شبم

و این هم یه دو بیتی باز هم داغ :

اگر میل رسیدن داری امشب               اگر رویای مردن داری امشب

بیا با من ، که با من در امانی               اگر فکر پریدن داری امشب

(از فونت بدی که انتخاب کردم عذر می خوام یک سری مشکلات بود نتونستم )

انگار لحظه های بودن من بدون تو انکار می شود

وقتی که در جای جای خیال تو تکرار می شود

سلام را در ابتدای حضورت اظهار می کنم

افسوس در میان این همه واژه ، بی بار می شود

یک شعر به دست تو می دهم و یک حرف به دست باد

اینجا حرفهای من هم ضعیف و بیمار می شود

در لا به لای سنگواره های یاد تو

یک مرد درون جهان بی یار می شود

یک پنجره برای تو می گشایم و یک حنجره برای مرگ

گر آغاز نکنی مرا مرگ من هم بیدار می شود

ای مرگ به فریادم برس ، این است پایان راه

وقتی که درخت تکیده ای ، بدون بار می شود

شبانه های غریبی است شبانه های بی کسی من

اشک در میان خاطراتم به سیاهی می گرید .

آوار سنگین تنهایی چنین بی رحم و تازیانه وار

به کدامین سو می کشانیم ؟

امروز سراسر حضورم را غرق

در نیاز داشتنت کردم و تو ...

نمی دانم ، شاید تو نبودی

که در مسیر باد صدایم کردی

 و سرزمین بی کسی هایم را  سراسر حضور  .

.

حرفهایم بوی نیستی می دهند

و تو حضورم را تکرار نمی کنی .

آخر چگونه برایت بسرایم ؟؟

چگونه از حضورت سیراب شوم وقتی که تو همیشه نیستی

و دمادم سرود بودن را فریاد می کنی ؟

نمی دانم ، شاید حرفهایم

 تکراری است  از نا گفته های وجودم .

.

.

اشکهایم دیگر تو را محسور دیدگانم نمی کند

چشمهایت دیگر برای حضور من پرواز نمی کند

و دیدگانت مرا دیوانه تر از همیشه

اسیر در غبار نمی کند .

نفرین بر تو

که مرا در حضور خلاصه نمودی

و       افسوس که دلم هیچ گاه نتوانست بگوید :

دوستت نداشته ام ؛ هیچ گاه بر نگرد .

از تو آغاز می کنم

از تو ، برای تو

و از زبان تو

« بروی از من

فرو ریزان به روی من

نور دانه های گرمت را »

.

و اینک رویش گیاه

به یک آرزو

و با مهربانی اشک

در کناره های وجود تو انگار ، موجود می شوم

خدای افلاک می شوم

ریشه ای در خاک می شوم

و هیهات

از تو آغاز می شوم

.

.

خاک در کنار حضور من معنا می شود

ریشه کرده ام و

ریشه ام به فرسایشی عظیم رسیده است

سیلاب حضور تو

تکه تکه های وجودم را در تلاطم امواجش آزار می دهد

حال بر روی حضور سرگردان تو بازیچه می شوم

.

.

.

تنومند شده ام

بزرگ و ماندنی

آفتاب سوزان مهربانی اش را نثارم می کند

پنداری من و آفتاب تنهای تنها مانده ایم

چشم می گشایم

تو را که سرابی بیش نیستی در کناره ها می ستایم

پایم در بند است و

آری ؛ گیاهی شده ام در کویر.

«  و چه سخت است تنها متولد شدن

مثل تنها زندگی کردن است

مثل

تنها مردن »

                                           برای  تکرار تنهایی

روزگار عجیبی است روزگار ما

از ابتدا شروع می کنم . آنگاه که آدم آمد و افسوس که باز هم خودش نخواست که بیاید  آوردندش به این دنیا . هبوط کرد به زمین و به کدامین گناه ؟

باز هم ، او می داند .

آه         که چه زجرم می دهی با نام بدون قامت زیبایت .

قابیل برادرش را کشت ؛ و من تو را

پنداری بشر هنوز در روز اول آفرینش اسیر است و تو ساربان آفرینش .

حاکم انسانهای سراسر گناه ، شبها به تو می اندیشم و روزهایم به نام تو سپری می شود .

این چگونه کافری است که هنوز اسیر در چنگال جبر توانای توست .

تو خودت هم نمی دانی که من از تو به خودت نزدیکترم .

آری اعترافم این است : من تو را می ستایم و تو مرا انگار از یاد برده ای .

زیبای من

آفریننده ی من ، جبار متعال من ، خدای من ؛ دوست من

عشق من تو بودی و تو اما افسوس تنها مانده بودی .

چه می گویم ؟ صحبت من از بشریت است و تو حیف که انسان نیستی .

تنها ظلمی هستی بزرگ و شیرین ؛ ظلمی جاودان .

من چگونه انسانی ام ؟ تو هم نمی دانی

یک عمر برای بودنت لبریز شدم و تو برای یک لحظه از تو بی تو شدن را به من رحمت نمودی .

نه احساس شیرینی نیست از تو بودن و در کنارت نبودن .

سخت است برایم اما یک بار دیگر مرا دریاب .

از این وحشت نجاتم ده ، مرا دریاب جبارم ...

دعایم دیگر برایت تکرار مکررات است . باید به دنبال ذکر دیگری باشم تا شاید به درگاهت خوش آید .

آری به تو طعنه می زنم ، تویی که بودنت را از وجود من داری و من بودنم را از حضورت در وجودم احساس می کنم .

چگونه بگویمت آخر ...

چگونه بگویم

.

.

.

دوستت داشتم و نفهمیدی . نگرانیم را مگر ندیدی که برای تو بود ای زیبای ندیده ی من  .

چگونه بگویمت ... چگونه بگویم شرح لحظه لحظه غرورت را ؟

خداوندا لبریزم از وجودت ، مرا بشکن .

پنداری کودکی شده ام که وقتی می خواهد و نمی دهندش ناسزایش را نثار عزیزترین هایش می کند .

اما نه ....

نه نمی دانم . باور کن نمی دانم که هنوز هم دوستت دارم یا نه .

خ و تای من آری این اسم برایت آشناست  امشب تو را به بزرگترین اسمت فریاد کشیدم شاید بیایی ؛ در کنارم بنشینی و با من از من بگویی .

آخر معنای من بی تو و تو بدون من چیست ؟؟؟؟؟

« فقط حرف دل است بدون اجرای اصول شعر در آن »

به من سری نمی زنی ، که کوچه ام بن بست است ؟

تو یاد من نمی کنی ؟ که قلب من در دست است ؟

کجا می روی خدا ، مگر مرا ندیده ای ؟

کدام راه می روم ، که پای من پا بست است ؟

بیا کنار من بمان ، مگر چه می شود تو را ؟

                                      اگر تو یاد من کنی برده ی تو سر مست است

برای تو هم می نویسم ، تویی که در صحرایی از معرفت در کنار دیگرانت نگران خویش بودی .

نمی دانم چرا ؟؟؟

شاید تو خودت نبودی ، آنی بودی که همان می خواست ؛ بنده ای بودی که خدایت می خواست . اسیری بودی در دستان فقیر روزگار .

عاشق بودی و انگار سالهای سال بود که نخندیده بودی .

همیشه همانند من بودی و انگار اشک هم همراه تو نبود .

غرورت بود و دیگر هیچ .

و اما چرا آمدی ؟؟!

اینجا که می رسم می مانم ؛ که تو یا برای جنگ آمده بودی  ، که در خونتان بود  خونریزی و آدمکشی ؛ و یا برای عزیزترین شدن در دلها .

.

.

.

افکارم متلاطم می شود وقتی که من از تو می پرسم و تو انگار حتی صدایم را نمی شنوی .

بگذار برایت بگویم اگر جوابم را نمی دهی ، ولی بدان رسمش این بود که می گفتی برایم از حضورت .

ولی من خود به تو می گویم قصه ی آمدنت را :

تو نیامده بودی که خودت آمده باشی

تو شاید آمده بودی که هیچ گاه نیایی .

                                                                          همین

تو دردم را نخواندی ای جوانمرد    

                                     به تنهایی کشاندی ای جوانمرد

گناهی را به گردن من گرفتم       

                                 تو دیدی و نراندی ای جوانمرد

برای سعید که نه من او را می شناسم و نه هیچ گاه او مرا به یاد خواهد آورد . تنها وجه اشتراکمان زنده بودن است و نه زندگی کردن به امید رحمت پروردگار  ؛ که زندگی را لذت می بیند و من مرگ را رهایی از ظلم پروردگار  جبار .

سعید هفت شهر عشق را جستجو می کند و من خیره به تماشای دیوارهای بلند شهر شده ام . او تقدیر را محکوم می کند ولی من به خودم می قبولانم که هم او شب قدر را گریسته است و برای زندگی انسانی (از نظر من ) مظطرب شده است .

من ؛ خدایم را ، عشقم را ، مهتاب عالمتابم را طعنه       می زنم و او سپاسش می گوید . من از نیستی دم       می زنم و او افسوس ...

آه ....... که چقدر فاصله است میان ما ، به اندازه ی یک عمر . آری تنها فاصله مان یک تولد دیگر است ، تنها یک تولد تا آدمیت این ذره ناچیز  باقیست  .

متولد شو ای روح همیشه آزاد من ، متولد شو و همیشه عصیانگر بمان تا من همیشه سپاست گویم !!!

بیا یک بار که  از روحت  جدا ماندی مرا دریاب

بیا تنها برای این دل رسوای من امشب مرا دریاب

از این جسمم چه می خواهی ، به جز یک حسرت خاموش ؟

در این ذره چه می جویی ؟ به جز یک عاشق مدهوش

برو جای تو اینجا نیست نمی خواهم صدایت را

از این وحشت نجاتم ده ، نمی جویم خدایت را

ازت ممنونم دوست عزیز به هیچ عنوان ناراحت نمی شم بلکه خوشحال هم می شم ؛ حرفای جدبدمو حتما ثبت می کنم و امیدوارم که بخونی .

matne zir dar vaghe nazare man dar morede weblogetoone ke be ye mail tabdil shod !!

salam
in avvalin bare ke inja miaam .
aavalin soali ke daram ineke: chera siaah ? range zamineye weblogetoon be khatere tasirgozarie bishtare ash`aaretoone ya neshoon dahandeye haale roohie shomaast? (bebakhshid ke ba lahne enteghadi sohbat mikonam . omidvaram az enteghaad narahat nashin !!) (momkene fekr konid man hichi az haalo havaye sheraatoon nemifahmam ya ... nemidoonam , shayad vaghean nemifahmam !! )

1_be nazare man hameye mardom siaahi haa ro mibinand, va oonhayi ke cheshmaashoon baaz tare ,bishtar siaah mibinan ! harfe man in nist ke inghadr be siahi khire beshin ke cheshmetoon behesh aadat kone .faghat migam iraad gereftan az cheraagh haaye khamoosh alaaje dard nist !!! noore ziaad ham gaahi cheshme aadam ro mizane , na ?!
na noore ziad khoobe na tariki . vali khodemoonim ke tarikihaa ro be vojood miarim , khodemoonim ke khakestariha ro siaah mibinim ...

2_ be nazare man adabiat chize khoobie , sher gaahi vazeh tar az nasre, gaahi ham na . vali ye moshkele bozorg dare ! inke ma yaad gereftim az adabiat baraye enteghado eteraazo ... estefade konim , hich vaght az adabiat be khatere khode adabiat lezzat nemibarim !! heyfe kalamat nist ke ma azashoon baraye eteraaz o shekayat estefade konim ??
age shere noyi peydaa kardin ke mazmooni be joz shekayato eteraaz ya bayane deltangihaaye sha`er daasht , be man ham neshoon bedin !!

ehsasate javoonhaa ham mesle adabiatemoon dare heyfo haroom mishe . ( sho`aar dadam? ) .
chera maa inghadr khoob baladim deltang beshim ? chera inghadr ghashang mitoonim shekayat konim ? chera balad nistim harfe ghashang bezanim ? harfe ghashang zadan ham honare ! faghat adamhayi ke alaki khosh hastan harfe ghashang nemizanan !!

moshkel ineke ye edde fekr mikonan faghat khodeshoon siahi ha ro mibinan va baghie nemibinan , nemifahman , khaaban , va tooye jahl ghoote var shodan . na ! hame mifahman , mohem ineke ki behtar mitoone fekre chaare kone !

kheili harf zadam , in ham begamo tamoomesh mikonam !

khoda ro shokr mikonam ke be afraadi mesle shomaa cheshmhaaye baaz dade , vali doa mikonam behemoon dast e tavanaa o fekre ghavi bede ( ke motmaennam darim , khodemoon khabar nadarim !!)

bebakhshid ke inghadr sho`aar dadam ,nasihat kardam , enteghaad kardam ... weblogetoon az jahati baraye man arzeshmando mohemme . kheili vaghte ke hich weblogi nemikhoonam . ta behaal ham inghadr harf nazade boodam !! bebakhshid ke hoselatoono sar bordam.

movaffagh bashin .

(in hame harfo baraye inke tasir gozaar bashe nazadam , faghat nazar daadam !! )

دوباره آمدم ....

تو نبودی .......

لحظه های بودن را خوانده و نخوانده برای دیدنت و برای رسیدنت فرش کردم ؛ چرا نماندی ؟؟

دلم تنگ شده بود برایت و تو انگار هیچ وقت حتی نام مرا در خاطرت تکرار نکردی .

یکبار دیگر سلام ، سلام به تو

به تو که طلوع آمدنت خزانی بود برای تمام رویاهایم .

.

.

.

انگار  سالهاست که ننوشته ام ، دستم می لرزد ؛ انگار هیچ گاه تو را ندیده ام ، دلم می لرزد .

انگار خاطرات من با تو یک خواب بود و تو ...

خزان زده ترین برگهای پاییزی به مت بگویید که چگونه مرده اید ؟ چگونه زیر پاهای من مرگ را تجربه می کنید و دم بر نمی آورید  ؟ به من بیاموزید مردن را .

زندگی را نمی خواهم ، عشق را نمی خواهم ، حس زیبای با تو بودن را حتی ؛ باور کن ................... نمی خواهم .

فکرم پر از سیاهی است . حرکات دستم نا موزون است و قلم به یاری من نمی آید . تو را چه می شود ؟ تو چگونه خواهی بود اگر من نباشم ؟ بگو تو چگونه خواهی مرد اگر ...

تنها مانده ام ، تنها .

تو ای زیباترین عروس خزان ، تویی که به هر کجا می رسی طعم مرگ و نبودن را به درختان هدیه می کنی ؛ مرا هم درخت بپندار . مرا هم بیاموز که چگونه نباشم ، مرا مردن بیاموز ؛ مرا هم بمیران ای زیباترین فصل نیستی مرا هم بمیران .

سری بزن به این جهان ، ببین مرا خدای من

چرا مرا نمی کشی ، بگو مرا خدای من

دلم شکست از تو و از این همه شبانه ها

مرا نجات ده خدا ، از این سکوت و سایه ها

سوار آسمان شدی ، به دور از نظاره ها

اگر تو زشت بوده ای ، ذگر به پیش من نیا

سکوت عاشقت نکرد ، به سجده رفته ام ببین

تو را خدای کرده اند ؟ تو را خدای نازنین ؟

شبانه ها نثار تو ، سکوت را به من بده

کویر غم حلال تو ، ترانه را به من بده

من مثل هميشم بدون هيچ گونه تغييري فقط يكم تنهايي رو بيشتر از نوشتن دوست دارم . چند روزيه دنبال كاراي دانشگاهم هستم و خوب همش يه بازيه براي گذران اين روزگار لعنتي .

دلم مثل هميشست كويري و وسيع الان از كافي نت براتون مي نويسم پس فقط مي گم معذرت و مي خوام كه منو بابت اينكه به روز نكردم اين بلاگ رو ببخشيد . اميد وارم بتونم مطالب جديدمو براتون بنويسم و البته شما هم نظراتونو از من دريغ نكنيد . ممنون

اينم دو بيت از يك ترجيع بند ( فكر كنم اسمش همين باشه ) :

مرا اسير كردند در اين وادي      لعنت به مردم اين آبادي

حتي دروغ نگفتند به هم ساعتها      نگذاشتند نفس بكشد آزادي

بقيشو بعدا مي نويسم راستش ادامش يادم نيست .

پس به اميد روزي كه من به آرزويم رسيده باشم و شما به آبرويتان معنا بخشيده باشيد .

و خانم نيلوفر بي رحم كسي نيست جز خدايي كه من رو عاشق كرد واسير اين روزگار تنهايم گذاشت .

که در صورت بی مثالت به دنبال یک حالت آشنا در کمین است .

دل بی کسی دارم ای شب

که در جای جای خیالت به دنبال یک کور سویی به سوی سحر در شتاب است

دلم شوره است

برای تماشای روی چنان ماهتابش

.

دلم از خزان است

و تو از بهاری

چگونه می توانم تو را بیقرارت نمایم ؟

.

دلی پر هوس دارم ای عشق

که از تشنه کامی از اندوه یک قطره ی اشک هم بی نصیب است

دل عاشقی دارم ای عشق

که در عاشقی بی مثال است

دلم آشناست با غزلهای باران   

دلت بی وفاست مثل یک موج طوفان

.

دل کوچکی دارم ای اشک

بدادم برس تا بیابان خواهش

بیا در کنارم بمان تا سرود شکستن

بیا ...

(( دل روشنی دارم ای عشق ))

که در روشنی بی مثال است .

با الهام از شعر محمد رضا عبدالملکیان

نه ........

انگار که دل سنگ می شوم

کم می شوم و آه ......

افسوس

جسمی از سنگ می شوم .

مهربانی ، جاودانی

وای        نازنینا

تو همیشه بر زبانی

نگاهت یک دروغ بود  و    صدایم یک ترانه

و عشقم یک غزل بود  و     وجودت یک بهانه

تو را عاشق نمی دانم     چرا اینقدر گریانی

تو را دیوانه می خو انند     چرا پس شعر می خوانی ؟

تو را افسانه خواندند و        مرا یک آیه آبی

مرا مهتاب نامیدند       تو اما نازنین خوابی

چرا من شعر می گویم    برای وقت دلتنگی

چرا پیشم نمی مانی    چرا اینقدر دلسنگی

بیا یک شب کنارم باش     فقط یک شب تو ای بانو

بیا مستانه پیشم باش      به درگاهت زنم زانو

خیلی دلم تنگ . انگار یک عمر نفس کشیدن برای من زیاد .

انگار تنهایی از با من بودن سیر نمی شه . خانم نیلوفر هم که منو از پیدا کردن یک آدم

نا امید کرد .

یادش بخیر استاد شیخ ویسی ( استاد قدیم من برای زندگی ) همیشه   می گفت : انسان هزار و یک تو داره و هزار و یکمیش آدمیت .

باید هزار توی وجود رو شناخت تا به آدمیت رسید .

چقدر خوب که یک انسان نتونه یکی از جنس خودش برای خودش پیدا کنه ای کاش کسی بود که کویر رو اندازه من بشناسه و دوستش داشته باشه درد کویر بودن رو بدونه  بفهمه که زیر یک آوار بودن و از جنس کویر بودن چه احساسی رو برای آدم تجسم می کنه .

من دنبال یه دنیا آدم ایرونی با یک دل به وسعت کویر می گردم .

       تو تنهایی و من تنها تر از تو

                                                تو آنجایی و من بی کس تر از تو

       نمی دانم چرا دنبالت هستم

                                  تو شاید آدمی من کمتر از تو

به امید یک مهتاب عالمتاب

ای کاش آدمی درد بودن نداشت و ایکاش ذره ای آرزوی صحرا را می شنیدیم و برای تلخی گفته هایش به اندازه یک قطره اشک با او همراه می ماندیم تا طعم ماندن را نیز به او بچشانیم .

هیهات که چه دردیست تنهایی و چه شیرین است با تنهاترین تنهایان شبی را تا بی در کجا آباد غم سفر کردن .

کجا بودی گل من ، شقایقها شکستند
بیا داغ شقایق دل دریا شکستند
بدنبال تو بودم که دل تنها نماند
صدای این دلم را در این صحرا شکستند
نمی دانی که صحرا تمامش عاشقی بود ؟
بمان با من نگارم ، دلم رسوا شکستند
نگاهت بی وفا بود ، بدنبالت شکستم
صدایم کن بهارم ، خدایم را شکستند
بخوان ای دل برایم تو از مرگ شقایق
که صحرا هم بخواند شقایقها شکستند

باور کنید تنهایی اینقدر به من حال میده که اصلا به یاد این مردم چهار وجهی نمی افتم . به هر حال یه معذرت خواهی بابت این مدت .

حتما واستون سوال می شه اگه نگم اون چهار وجه چیه نه؟

۱ـ شکم ۲ـ زیر شکم ۳ـ پوشاک و ۴ـ نشیمنگاه ؛ انسان اسیر در این مربع غوطه ور در میان امیال دنیایی خودشه .

من دنبال یکی می گردم ورای این مردم                              هست ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

دارم شعرامو تو سایت شعر نو می نویسم ، اگه دوست دارین یه نظری چیزی بد و بیراهی ، فرق نمی کنه هر چی دلتون می خواد بگین ، آخه منم هر چی دلم می خواد می نویسم

www.shereno.com

می تونید کمکم کنید ؟

آی مردم...
مردی از شرم و خجالت به روی ماسه های
تشنه صحرا شتابان است
دویدن های او گویا برای ذره ای نان است
برای اشک تلخی که درون چشم انسان است
برای بغض سنگینی که در رویای باران است

دلش مشتاق و بیتاب است
هراسان مست مهتاب است
در این دنیای بی حاصل به دنبال دل ناب است
به دنبال دل نابی که در میخانه ها خواب است
دلم دیوانه درد است
خراب خانه مرد است
همان مردی که در صحرا غریب و مست و شبگرد است

تنش رسوای این دنیاست
شبش تاریک و بی فرداست
تپش های دل تنها و خاموشش
به پهنای دل دریاست
تو ای بازیگر نالان
بخوان بر ابر و بر باران
که این شعر خیالی هم
تمناهای این صحراست

نمی دانم دگر من هم
که مرد شعر پوشالی به نانش می رسد آیا ؟؟؟؟
و یا در حسرت نانش به دنیا می شود رسوا!!!!!

من وقتی اسامی رو دیدم باور کنین چون موهام بلنده صحنه وحشتناکی به وجود اومد

آخه بابا یکی نیست بگه مرد حسابی ،رئیس جمهوری قبول ، بابا این کابینه هفتاد میلیونیه تو مثلا معرفی کردی  یا کابینه جنگ؟ هنوز نیومده دور برداشتی ؟ بابا گول این کیهانی ها رو نخور گول این انصار حزب الله رو نخور

فعلا نمی خوام در مورد وزرا نظری بدم ولی مطمئن باشین در اولین موقعیت سوابق شوشونو براتون توضیح می دم . آها راستی فقط بگم این محسنی اژه ای همون .... ی هست که عبدالله نوری رو محاکمه کرد ، انگاری قراره سعید امامیا دوباره روی کار بیان .

مملکتی که رئیس جمهور ۱۶۱ سانتی انتخاب کنه همینه دیگه .

تا بعد ...

امروز یه روز عجیبیه ، عالم و آدم جمع شدن تا با من مبارزه کنن .

یکی پیدا نمی شه بپرسه بابا چرا تو اینجوری شدی ؟

همه می گن تو کافری تو بی دینی تو خلی ؛ برای همتون متاسفم

نمی دونم چرا شماها رو .... بی خیال .

امروز بعد از یه مدت اومدم تو کویر ، تو خونم ، بین تنهایی هام می خوام تقسیم شم

توی ویرونه ای که دارم یه لحظه ، که به اندازه ی یه عمر طول می کشه نفس بکشم شاید احساس کنم خودمم

آره دیوونه شدم ، از بودن خسته شدم ، از دیدن سیاهی جونم به لبم رسیده

بابا یکی نیست بگه ای خدااااااااااااااااااااااااااااااااا پس تو کجایی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

فعلا حرفی برای گفتن ندارم  ، تازه دنیام همش شده دروغ

نمی دونین؟ حالا بدونین اصلا ببینم شما چرا به دنیا اومدین؟ اصلا این نوری که می گن کیه؟

چیه؟

خسته از این روزگارم ، خسته از سر در گمی

خسته از جور زمانه ، خسته از هر عاشقی

ای خدا عشقم کجا رفت؟ بگو جبار من

یار من تنها چرا رفت ؟ بگو جبار من

تو سراپایت دروغ است ، تو ای زیباترین

تو تمنایت غروب است ، خدای نازنین

تو همیشه عاشقی و من همیشه بی گناهم

تا ابد فقط خدایی من یه برده بی پناهم

من یه مهمونم تو دنیا تو چه کاره بودی اینجا؟

من همیشه بیقرارم ، تو ولی به  فکر دنیا

تو چکاره بودی اینجا ، بین این همه سیاهی

تو مگه نور نبودی؟ پس بگو حالا کجایی ؟

بدترین روزهای عمرم تا ابد تنهایی هام

تو مگه روز نبودی ، چرا تاریکی باهام ؟

زندگی شده یه دریا ، تو هم انگاری یه قایق

می گیرم پارو به دستم می رسم من به شقایق

.

.

شقایق مرده کجایی ؟! بیا بازی رو تموم کن

چیزی از عمرت نمونده ، حالا دنیامو حروم کن